Struinkunstenaar: Lisette Marije

283
Deel 1

In deze serie laat ik struinkunstenaars aan het woord; over zichzelf en over hun werk. Ik begin maar gewoon bij mezelf; als oprichter van Struinkunst en om het ijs te breken ♥

Lisette Marije is, naast communicatie specialist, beeldend kunstenaar en schrijver. Ze tekent en schildert abstracte landschappen in potlood, aquarel, pastelkrijt en soms met gemengde technieken en acrylverf. In haar werk voeren het landschap en texturen in de natuur de boventoon.

Kun je kort wat over jezelf vertellen?

Ik ben Lisette (Marije) Eisenga, 42 lentes jong en nog steeds een onverbeterlijke dromer; dol op sprookjes en verhalen en er gaat geen dag voorbij dat ik niet met mijn neus in een (fantasy) boek zit. Ik woon met manlief en kat Marley in de Bollenstreek, vlakbij duin en strand. Daar ben ik dan ook regelmatig te vinden voor een fijne wandeling. Daarnaast kan ik enorm genieten van onze tuin – lekker lummelen, buiten koken, eten met vrienden en ’s avonds een vuurtje aan.

We hebben een oud camperbusje waar we regelmatig mee weggaan – gewoon binnen Nederland en een enkele keer naar België, Duitsland, Luxemburg of Schotland. Ik vind het dichtbij namelijk al zo mooi! Ik heb (nog) niet echt de behoefte om verder weg te reizen. In die zin ben ik ook wel een huismus; na het wandelen lekker thuis genieten van de tuin, mijn atelier, een bordspel of lezen bij de openhaard.

Wat betekent struinen voor jou?

Als ik ga wandelen, kom ik meestal wel met iets thuis. Een hand vol schelpen, een mooie tak, een steen en soms zelfs een gewei. Ik kijk evenveel naar boven, naar de wolken, als naar de grond. Er is gewoon zoveel moois te zien in de natuur! Ik maak onderweg veel foto’s en soms schetsen; zo struin ik steeds naar nieuwe ideeën en inspiratie. Sowieso hou ik heel erg van struinen; ook in kringloopwinkels, brokante markten en boekenwinkels. Zelfs als ik niks vind, is struinen voor mij een moment van pure ontspanning…

Kun je jouw kunst omschrijven?

Mijn kunst gaat altijd over de natuur en ons landschap en dan met name het samenspel tussen mens en natuur die samen dat landschap vormgeven. Ik vind dat we als mens een rare relatie hebben tot de natuur. We zien onszelf en de natuur vaak als losse dingen en dat is vreemd; want mensen zijn gewoon zoogdieren en onderdeel van de natuur. Tegelijk besef ik wel dat hier iets bijzonders aan de hand is. Geen dier op aarde heeft zo’n enorme invloed op ons landschap als dat wij dat hebben. Bevers kunnen de loop van een rivier veranderen, mieren kunnen enorme mierenhopen opwerpen, maar dat staat in geen verhouding tot de ingrijpende dingen die wij doen.

Ik kan echt gruwelen van hoe wij onze eigen omgeving kapotmaken. En tegelijk kan ik ook schoonheid zien in de dingen die we maken; denk aan zo’n prachtige Britse cottage tegen een heuvel ‘geplakt’ of een mooi park of mooie tuin. De mens kan dus vernietigen, maar ook creëren. Dat samenspel en die tegenstelling fascineert me. In mijn kunst komt dat terug in de gelaagdheid van mijn landschappen, waarin je zowel natuurlijke als door de mens gemaakte dingen kunt herkennen.

Schilderij ‘Emotional landscape’ waarin je een huisje, water, bomen en rotsen kunt herkennen.

Hoe geef jij struinen een plek in je kunst?

Ik teken en schilder vanuit mijn fantasie. Alle indrukken die ik tijdens het struinen opdoe, worden als het ware gehusseld in mijn hoofd. Vervolgens komen ze als abstracte tekeningen en schilderijen, soms in combinatie met gestruinde of gerecyclede materialen, naar buiten.

De laatste tijd werk ik minder vaak met acrylverf, vanwege de schadelijkheid voor het milieu. Dat is echt wel onder invloed van het struinen geweest. Ik kon het gewoon niet meer verkroppen dat ik als natuurliefhebber dingen gebruik die de natuur kapotmaken. In plaats daarvan grijp ik weer terug op potlood, houtskool, aquarel en krijt en ik experimenteer met zelfgemaakte materialen en inkt.

Wat is je droom of wat zou je nog willen bereiken?

De laatste jaren ben ik veel bezig met het hervinden van mijn eigen stijl. Doordat ik steeds meer afscheid neem van acryl en weer met ‘zachte’ en ‘vloeibare’ materialen werk, wordt mijn kunst ook zachter.

In deze tijd, met corona, merk ik dat er meer mensen zijn die, net als ik, snakken naar een langzamer tempo, naar meer rust en naar meer vriendelijkheid. Helaas worden deze mensen vaak overschreeuwd en daardoor minder gehoord. Ook dat leerde corona me; het versterkt wat al aanwezig is. De korte lontjes worden nog korter, de geduldigen worden nog geduldiger.

Ik zou willen dat er wat meer zachtheid is, meer verwondering, oog voor het kleine en oprechte nieuwsgierigheid en interesse, niet in de laatste plaats voor elkaar. Mijn droom is dat mijn kunst en Struinkunst hier een klein beetje aan mogen bijdragen – dat het een stukje zachtheid en schoonheid brengt en dat mensen het plezier van creëren en het buiten zijn ontdekken.

Op dit moment experimenteer ik met een combinatie van aquarel, potlood, textiel, borduursels en gestruinde materialen. Wederom is mijn werk opgebouwd in lagen en vol structuur.

Wat is jouw ultieme struintip?

Deze leerde ik van een boswachter; als je wandelt kun je het beste voor je kijken – van boven naar beneden. En dus niet, zoals ik en velen anderen vaak doen, je hoofd draaiend naar links en rechts. Punt één zie (en vind) je dan meer. Punt twee zie je waar je loopt, dus ga je ook niet op je giechel 😉

Meer zien van Lisette Marije

Galerie | Instagram | Facebook

Abonneer
Mail mij:
guest
2 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Hilde
Hilde
2 maanden geleden

Wat leuk om zo nog iets meer over je te leren. Herken heel veel van wat je zegt. Helaas ben ik niet zo creatief als jij, maar ik vind je werk werkelijk prachtig.

Ik kijk er nog steeds naar uit om je een keer te ontmoeten, maar ook om je kunst van dichtbij te zien en wellicht iets moois uit te zoeken.

Like
Close
Struinkunst © Copyright 2020
Close